برو بکس مدرسه اندیشه

با اینکه از شوق نگاهت سخت لبریزم

 مثل غزل از چشمهای تو نمیریزم

سرباز کرده زخم های کهنه ام بی تو

هر چند پیش تو نقطه ای ریزم

من ذره ذره قامتم خم میشود بی تو

دیگر به پاس احترامت برنمی خیزم

میخواهم از پشت تمام خط خطی هایت

از پشت این تنهایی یکسان ویکریزم

روی حضور بی تو بودن های بعدازظهر

یک گوشواره از چشم های غم بیاویزم

حالا بهارم میشوی ایینه ام ٬ امشب

در این خزان غم زده؟حالا که پاییزم؟!!

اگر روزى من مردم وتومرادوست داشتي هر پنج شنبه به مزارم بيا وشاخه گل سرخي برايم بياور تا آن شاخه گلي که به تو دادم به خاطر بياورم ...ولي اگر تو مردي من فقط يک بار سر قبرت خواهم آمد وآن دسته گل سفيدى که باخون خودم سرخ خواهم کرد به توهديه ميکنم ودرکنارتوعاشقانه جان ميسپارم